Iedereen is ongetwijfeld aan het wachten op het volgende verhaal, maar we hebben hier vandaag jammer genoeg te weinig tijd. Morgen ofde dag ernahopen we alles verder aan te vullen. Verder kunnen we wel vermelden dat we nog leven en dat alles in orde is. Tot snel

Groeten

Wij

Dag 14: Ho Chi Minh City

Na de reis van gisteren staat er vandaag weinig op het programma, dus vandaag wordt een kalm dagje in het stadscentrum. Onze eerdere indruk van de avond voordien (dat Saigon onwaarschijnlijk druk is) wordt overdag alleen maar bevestigd. Een wandeling richting het park dat slechts enkele honderden meters verderop ligt blijkt een heus avontuur. Naast het park hebben we naast een plaatselijke kerk links en rechts enkele bezienswaardigheden bezocht. Heel veel heeft de stad niet te bieden, maar we hebben toch wat foto's genomen om een indruk van de stad te kunnen geven. Later die dag werd de goede gewoonte van een relaxerende massage en een verfrissend pintje verder gezet, meer hoeft dat niet te zijn.

Dag 15: Cu Chi tunnels en war museum

Deze dag was volledig gewijd aan geschiedenis: we wilden de gruwelijke details van de Vietnam War (in Vietnam is het beter American War te zeggen) te weten komen en hoe kan dit beter gedaan worden dan een bezoek te brengen aan de Cu Chi tunnels en het oorlogsmuseum. De Cu Chi tunnels zijn 60 km buiten het stad gelegen en omvatten een enorm netwerk van 200 km tunnels (vaak niet groter dan 1.3 op 0.6 meter; probeer daar als normale westerling maar eens door te komen)waar niet minder dan 20.000 Vietnamezen zich schuil hielden tijdens de oorlog. Het complex is vergeven met dodelijke boobie traps,inventieve marteltuigen, doodlopende gangen en perfect gecamoufleerde in- en uitgangen. De Amerikanen hebben het hier niet makkelijk gehad. Daarna hadden we nog de tijd om het nationaal oorlogsmuseum te bezoeken. Dit museum is bezaaid met foto's en voorwerpen uit de oorlog, en geeft een andere kijk op de oorlog dan degene die we vaak gewend zijn. Enorm veel gegevens over martelingen, 'ondervragingstechnieken', gebruik van explosieven en chemicalien, slachtoffers (zowel directe als indirecte), etc. Na al die gruwel en het avondeten was het tijd om onze maatpakken op te halen. Tim en Samuel waren meteen perfect gelukkig met hun maatpakken, die foutloos aansluiten. Daarna was het de beurt aan Wouter en Steve, maar dat bleek een ander verhaal. Steve zijn maatpak leek wel gemaakt voor doorsnee fastfood Amerikaan, werkelijk niets was correct afgemeten. Bij Wouter was het minder erg, maar het voldeed niet aan de hoge eisen die hij aan zijn maatpak stelde. Het woord 'tight' is onnoemelijk veel ter sprake gekomen. Aanpassingen waren dus onvermijdelijk, maar aangezien het al laat op de avond was leidde dit tot nachtwerk. Terwijl Sam en Tim genoten van een pintje op een terras, dienden Wouter en Steve meermaals terug te keren voor correcties, onderhandelingen en nieuwe opmetingen. Het werd een heel korte nacht, maar uiteindelijk was alles goedgekeurd om 6u in de ochtend.

Dag 16: reisdag Phnom Penh

Na de korte nacht vertrok onze bus richting Phnom Penh al om 6u30, dus dat was wel afzien. Een busrit van een 8tal uren later (waarin we tevergeefs probeerden slaap te vatten) kwamen we aan in de hoofdstad van Cambodja. Onderweg dienden we dus opnieuw de grens over te steken. Het was een chaotische grensovergang, want onze chauffeur dacht dat het een goed idee zou zijn om de paspoorten van alle toeristen te verzamelen. Dit was echter allesbehalve een vereenvoudiging waardoor alles nogal veel tijd in beslag nam. Na Vietnam uitgecheckt te zijn was er 500 meter verderop het loket om Cambodja terug in te checken. De bus bracht ons tot daar, maar blijkbaar was Steve verdwenen. Hij was nergens op de bus te bespeuren en een zoektocht aan de uitcheckbalie van Vietnam leverde niets op. Even later bleek dat Steve de oversteek al te voet had gedaan en daarna kon de busreis verder ingezet worden. Eenmaal afgestapt in Phnom Penh werden we zoals gewoonlijk weer overstelpt door Tuk-Tuk chauffeurs die ons naar een Guest House wilden brengen. Na een kleine zoektocht vonden we een geschikte verblijfslocatie en konden we het stad verkennen. Ons eerste doel was om een jungle trekking vast te leggen (de jungle trekkings zijn mogelijk in de meest Noordelijke provincies, Ratanakiri en Mondulkiri, en die zouden we graag op voorhand vast leggen), maar de lokale reisbureaus blijken zoiets niet meteen in aanbieding te hebben. Nu, een groot probleem is dat niet aangezien alles te regelen valt voor het juiste bedrag. Uiteindelijk was er toch 1 reisbureau dat na heel wat heen en weer getelefoneer iets kon aanbieden dat ons wel aansprak; een totaalpakket dat het vervoer, de trekking en de overnachtingen bevat. We zeiden dat we er een nachtje over wilden slapen en daarna zijn we naar de lokale markt gegaan. Na een tijdje viel ons oog op de traditionele outfits en besloten Steve, Tim en Wouter zich er eentje aan de schaffen voor de redelijke prijs van 10 dollar (en waarschijnlijk kon dat nog wel iets goedkoper ook, maar ja). Hierna begon het laat te worden en na een verfrissing op een paatselijk terras was het weer tijd om de dag te beeindigen.

Dag 17: Phnom Penh

's Morgens namen we een Tuk-Tuk naar de killing fields. De killing fields is een locatie nabij de stad waar in de jaren 70 een genocide heeft plaatsgevonden door de Khmer Rouge. Op 4jaar tijd zijn 2 miljoen (van de toenmalige 10 miljoen) Combodjanen vermoord door het regime. De killing fields was een kamp waarin dagelijks bussen gevangen werden aangevoerd en geexecuteerd. Vrouwen, kinderen en zelfs baby's werden hierbij niet gespaard. In de massagraven aan de killing fields werden restanten teruggevonden van zo'n 20.000 mensen. een groot gedenkteken (typisch voor de Boeddhistische cultuur) staat nu waar destijds deze gruwelmoorden werden uitgevoerd. In het aanpalende gebouw staat er een korte beschrijving van hoe dit alles in zijn werk ging, heel de omgeving is om stil van te worden... Na de middag zijn we rondgegaan in de stad om de bezienswaardigheden (waaronder enkele tempels, het koninklijk paleis en het standbeeld van onafhankelijkheid) te bekijken. Daarna was het tijd om onze jungle trekking vast te leggen, weliswaar na eerst nog een beetje van de prijs af te doen. Na zonsondergang was het alweer tijd voor het avondeten, pintje, massage en pintje en zozat er alweer een dag op in Zuid-Oost Azie.